ျမန္မာ့က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ရန္ပံုေငြ လံုေလာက္မႈ မရွိဟု MSF ေျပာၾကား

သတင္း မဇၥ်ိမ | နယူးေဒလီ (မဇၥ်ိမ)။ ။ စစ္အစိုးရတြင္ ရန္ပံုေငြ မလံုေလာက္ သလို၊ ႏုိင္ငံတကာ၏ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈစနစ္တြင္ ျပႆနာရွိသျဖင့္ ျမန္မာျပည္တြင္ ေရာဂါေ၀ဒနာမ်ားႏွင့္ ေသဆံုးမႈ အမ်ားအျပားကို ကာကြယ္တားဆီးရန္ အခက္အခဲရွိေၾကာင္း နယ္စည္းမျခားဆရာ၀န္မ်ားအဖဲြ႔က ယမန္ေန႔က ေျပာဆိုလုိက္သည္။

နယူးေယာက္ အေျခစိုက္ နယ္စည္းမျခားဆရာ၀န္မ်ားအဖဲြ႔ - MSF ၏ ယမန္ေန႔က ထုတ္ျပန္သည့္ ''လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ အက်ပ္အတည္း ထိပ္တန္း၀င္ စာရင္း၀င္ ၁၀ ခု'' အမည္ရ ႏွစ္ပတ္လည္ အစီရင္ခံစာ အဆိုအရ စစ္တပ္အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈတြင္ ရန္ပံုေငြ ဆုိးရြားစြာ လိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္စြမ္း မရွိဘဲ လူအမ်ားအျပားမွာ ေသဆံုး ေနရေၾကာင္း သိရျခင္းျဖစ္သည္။

ရန္ပံုေငြ မလံုေလာက္သျဖင့္ ''ျမန္မာျပည္တြင္ ေရာဂါေ၀ဒနာမ်ားႏွင့္ ေသဆံုးမႈမ်ားအား တားဆီးကာကြယ္ရန္ အလွမ္းေ၀းေနေၾကာင္း'' MSF လက္ေထာက္ ေကာ္မရွင္ ဥကၠ႒ျဖစ္သူ Luke Arend က မဇၥ်ိမသို႔ ေပးပို႔သည့္ အီးေမးလ္စာထဲတြင္ ေျပာထားသည္။

တားဆီးကာကြယ္ႏုိင္စြမ္းရွိသည့္ ေသဆံုးမႈမ်ားမွ ကယ္ဆယ္ရန္အတြက္ ပိုမိုလိုအပ္လာသည့္ ရန္ပံုေငြမ်ားကို ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ုိင္းကပါ ပံ့ပိုးေပးျခင္း မရွိေၾကာင္း Arend က ေျပာသည္။

သူ႔အဆိုအရ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္းက ျမန္မာစစ္အစိုးရသည္ လူတဦးလွ်င္ အေမရိကန္ေဒၚလာ သံုည ဒႆမ ၇၀ သာ ခဲြေ၀ေပး ႏိုင္ခဲ့ျခင္းသည္ ျပည္တြင္းထုတ္လုပ္မႈတန္ဖိုး (GDP) ၏ သံုည ဒႆမ ၃ ရာခုိင္ႏႈံးမွ်သာ ရွိသျဖင့္၊ ဤသည္မွာ ကမၻာ့အနိမ့္က်ဆံုး က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ကိန္းဂဏန္းသာျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။

အလားတူပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ႏိုင္ငံရပ္ျခား ဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အကူအညီအျဖစ္ တႏွစ္လွ်င္ လူတဦးအတြက္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၃ ေဒၚလာကိုသာ နိမ့္က်စြာ ရရွိေနသည္။

ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ုိင္းက HIV ေ၀ဒနာသည္အား ကုသရန္ စႀကၤာ၀ဌာလံုးဆုိင္ရာ ကူညီေထာက္ပံ့မႈ၏ ေထာင္စုႏွစ္ ဖံြ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရး ပန္းတုိင္အျဖစ္ႏွင့္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ကို ဦးတည္ရည္ရြယ္ထားေသာ္လည္း ၄င္းအေျခအေနမ်ဳိးသို႔ ေရာက္ရွိႏိုင္ရန္ အတြက္မွာ HIV ေ၀ဒနာသည္မ်ားအနက္ ေ၀ဒနာသည္ ၂၀ ရာခုိင္ႏံႈးထက္ ေလွ်ာ့နည္းစြာ ကုသမႈ ရရွိေနသည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံအဖို႔ အိပ္မက္သဖြယ္ ျဖစ္ေနေသးသည္ဟု MSF က ဆုိသည္။

''ျမန္မာျပည္သားေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြလိုပဲ ႏုိင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ုိင္းဆီကေန ဒီလိုအကူအညီေတြ မရဘူး။ ဒါဟာ မေကာင္းဘူး'' ဟု Arend က ေျပာသည္။

MSF အေနျဖင့္ အကူအညီလိုအပ္ေနသူ အမ်ားအျပားအား တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီႏုိင္ရန္အတြက္ ႀကိဳးစားေနလင့္ကစား၊ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ အကန္႔အသတ္မ်ား၊ ရန္ပုံေငြ ျပတ္လပ္မႈမ်ားႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔ေနရသည္။

MSF အဆိုအရ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္အတြင္း ျမန္မာျပည္တြင္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါမွာ နံပါတ္တစ္ လူသတ္တရားခံ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ HIV ေ၀ဒနာသည္ ဦးေရ ၂ သိန္း ၄ ေသာင္း ၂ ေထာင္ခန္႔ ရွိသည့္အနက္ ၂ ေသာင္းခဲြမွာ ေသဆံုးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

ေငြေၾကးအကန္႔အသတ္အျပင္ အကူအညီေပးေရး လုပ္သားမ်ားလည္း အေထာက္အပံ့ လိုအပ္ေနသည့္ သူမ်ားထံ ေရာက္ရွိရန္အတြက္ အဟန္႔အတားမ်ားလည္း ႀကံဳေတြ႔ေနရသည္ဟု Arend က ေျပာသည္။

သူတို႔၏ လုပ္သားမ်ားသည္ တုိင္းျပည္တ၀န္း လြတ္လပ္စြာ သြားလာေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခြင့္ မရွိေၾကာင္းကို ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း၊ ကခ်င္၊ ရခုိင္ႏွင့္ ကရင္နီျပည္နယ္၊ ရန္ကုန္၊ ဧရာ၀တီႏွင့္ တနသၤာရီတုိင္းသို႔ သြားလာလုပ္ကိုင္ေနသည့္ MSF က ေျပာသည္။

''ေနရာသစ္ေတြဆီ သြားဖို႔ဆိုရင္ ခြင့္ျပဳခ်က္ လိုပါတယ္။ ေဆး၀ါးကုသဖို႔ လိုအပ္ေနတဲ့သူေတြ ရွိေနတဲ့ ေနရာေတြမွာ ကံမေကာင္း တာကေတာ့ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အခက္အခဲေတြ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေနတာ ဒါမွမဟုတ္ အလြယ္တကူ အခြင့္အလမ္း မရတာပဲျဖစ္ပါတယ္" ဟု Arend က ေျပာသည္။

ျမန္မာအျပင္ ႏိုင္ငံသားမ်ားအား အႀကီးအက်ယ္ အင္အားသံုးကာ ေနရာေရႊ႕ေျပာင္းမႈ၊ အၾကမ္းဖက္မႈႏွင့္ ေဆး၀ါးအကူအညီ မရသည့္ ကြန္ဂို၊ ဆိုမားလီးယား၊ အီရတ္၊ ဆူဒန္ႏွင့္ ပါကစၥတန္တို႔သည္ ေဆး၀ါးကုသေရး ေအဂ်င္စီမ်ား လ်စ္လွ်ဴ႐ႈခံေနရသည့္ ဇင္ဘာေဘြႏွင့္ အတူ ကမၻာေပၚတြင္ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈႏွင့္ ေဆးကုသေရးဆုိင္ရာ ေအဂ်င္စီမ်ား အဆိုးရြားဆံုးျဖစ္ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္သည္ဟု MSF အစီရင္ခံစာက ေထာက္ျပထားသည္။

(ေဆာ္လမြန္ သတင္းေပးပို႔ခ်က္အား မံုပီးက ျပန္လည္ေရးသားသည္။)